Het team stond weer om 07:00 op en er werd snel ontbeten.
Vandaag was het bewolkt en kouder, maar de fietstocht van het hotel naar de wedstrijden blijft iedere dag toch heel bijzonder.
Om 09:00 begon de eerste wedstrijd. Het team had bedacht dat deze eerste wedstrijd maar moest blijken of al het oefenen van gister nu tot een goed resultaat zou leiden. Toch was de spanning om te snijden. Al snel stonden er naast de wedstrijdtafel niet alleen de teamleden en de gebruikelijke twee scheidsrechters, maar ook een aantal techniek-juryleden van gister. "you HAVE to see this" zeiden ze tegen elkaar. Gespannen gezichten van Mickey en Victor over of hun missies het na gister nu wel beter zouden doen. Now for real,..three, two, one,...LEGO!
De eerste missie reed heen en terug en op een paar details na werkte hij helemaal.
De tweede missie deed het ook helemaal goed, al scoorde de bal niet in het doel.
De derde missie hoefde nu dus niet de backup te gebruiken en werkte ook goed.
De vierde missie lukte de eerste keer niet, maar kon nog een tweede keer gestart worden en werkte toen wel.
Dit was een prima begin! Later zagen we op het bord onze score; 455 en daar waren we best tevreden mee.
Omdat wij gister geen officiële foto van het team hadden laten maken kregen we vanmorgen voor de tweede maal een postit op onze stand met het vriendelijk verzoek om toch snel langs te komen bij de PIT admin. Dat wilde het team net gaan doen toen de eerste juryleden onze kant op kwamen voor een pit-visit. Het waren meer technische juryleden die van alles kwamen vragen over de robot en de verschillende opzetstukken. De arme fotograaf moest dus NOG langer wachten!
De tweede wedstrijd gingen we proberen zonder dat we al te veel hadden aangepast aan het programma. We kwamen aan bij de wedstrijdtafel en troffen daar een zeer enthousiaste scheids. Hij stelde de teamleden op hun gemak, maakte leuke praatjes met de coaches en maakte voor de wedstrijd een gezellige vreugdesprong met het hele team.
Sander Elsendam (Nederlandse MC) stond lekker mee te kletsen bij onze tafel en liet Ella even hallo zeggen tegen haar moeder.
Het begin van de tweede match ging goed, maar de tweede missie liep mis. Mickey startte hem voor de tweede maal en toen ging hij beter. Toch kwam de robot niet zelfstandig terug naar de basis en dit koste ons dus strafpunten. De derde missie lukte goed maar voor de laatste missie was niet genoeg tijd meer. De score van de eerste wedstrijd werd dus niet verbeterd, maar door de vrolijke scheids voelde deze wedstrijd toch als een feestje. Overigens werd ook deze wedstrijd weer bekeken door een groepje technische juryleden.
Hieronder het filmpje waar je de concentratie goed kunt zien
Voordat de derde wedstrijd begon hoefde er niet meer aan de robot te worden gewerkt en dus ging het team lekker rondkijken in de PIT en bij de FRC.
De derde wedstrijd moest de klapper worden. Natuurlijk hoeven we niet meer te vermelden dat de baan omringd werd door technische juryleden. Deze keer was de scheids echter een geïrriteerde dame die begon om de coaches (die leuk foto's en filmpjes stonden te maken naast de baan) te vertellen dat ze minstens een meter naar achter moesten want zij zou daar de hele wedstrijd lopen.
Toen tijdens de tweede missie echter strafpunten moesten worden gegeven vergat ze vervolgens deze zelfs neer te zetten. Floor en Marga waren bijzonder verbaasd dat ze daarvoor juist van die plek waren weggestuurd.
Al met al werd bij deze wedstrijd hoger gescoord dan bij de tweede, maar niet zo hoog als bij de eerste.
Met 455 punten werd dus nu de vraag of dit genoeg zou zijn om bij de beste 40% te blijven. Dit is namelijk nodig om in aanmerking te kunnen komen voor een derde, tweede, of eerste plek.
Aan het eind van de middag bleek dit inderdaad het geval, want we stonden nog 36e .
Manon en Claudia hadden inmiddels weer lunch gehaald en dus werd er genoten van BLT's.
Na de lunch kwamen we er achter dat er geen PIT-visits meer zouden zijn. Dit verklaarde de afwezigheid van teams en juryleden. We besloten om met het hele team een rondje door de FRC-pits te gaan lopen en ontmoette daar team Rembrandts die net klaarstonden voor een oefenwedstrijd. Na wat kletsen besloten we om daarna naar de dome te lopen om hun echte wedstrijd te gaan bekijken.
De eerste keer als je de dome binnenkomt is altijd iets bijzonders. Er is plek voor 70.000 toeschouwers, er staan 8 FRC-velden en de commentatoren van alle velden brullen gezellig door elkaar heen. De wedstrijd van de Rembrandts ging super en ze haalden een topscore. De wizards waren zeer onder de indruk van het hele FRC-gebeuren.
Het team was inmiddels behoorlijk moe en we fietsen dus terug naar het hotel.
Na een uurtje te hebben uitgerust. gingen we met twee auto's Downtown om een restaurant uit te zoeken voor avondeten. Gelukkig had een Mexicaan die er heel gezellig uitzag nog wel plek. Manon en Floor reden drie rondje met de auto's achter elkaar aan om een parkeerplek te vinden terwijl de rest van het team al lekker aan de nacho's met salsa zat.
De porties bij dit restaurant bleken van een standaard Amerikaanse grootte. Bijna iedereen hield dus meer dan de helft over. Toen kwam Floor nog met het briljante idee om ijsjes te bestellen als dessert.
Helemaal voldaan liep het team daarna naar het City-museum.
Dit moeten we even uitleggen. NEE het team is niet wezen kijken naar beelden en schilderijen in de avonduren. Het city-museum is een 13 verdiepingen hoog oud pakhuis, dat door kunstenaars helemaal voorzien is van prachtige klim, ren, klauter, kruip, ontdek en glij-structuren. Een soort enorme indoor-speeltuin maar dan met bijzondere materialen. Hoogtepunt (letterlijk) is glijbaan die tien verdiepingen hoger begint dan hij eindigt en een ballenbad met enorme rubber ballen voor iedereen!
De helft van het team had na 2 uur weg genoeg gezien en ging alvast naar hotel. De rest van het team blijf tot vlak voor middernacht klimmen en kruipen en ging toen ook (inmiddels stinkend van het zweet) terug.
Morgen is het tijd voor het doneren van de fietsen aan Bikeworks en in de middag voor de prijsuitreiking.
